Yalnızlığın Spiritüel Mahiyeti


Ben hiçbir vakit yalnızlık hissetmem. Yalnızlık hisseden kimse, içindeki tamlığın farkında olmayan kimsedir. İçinizdeki gerçekliğin idrakinde olmaksızın dışınızdaki bir şeye bağımlı hale geldiğinizde, gerçekten de yalnızlık çekersiniz. Aydınlanma için yapılan tüm arayış, içsel bir arayıştır, kendi başınıza tam olduğunuzu idrak etmektir. Siz, mükemmelsiniz. Hiçbir dış duruma ihtiyacınız yoktur. Herhangi bir durumda, her ne olursa olsun, yalnızlık çekmeniz gerekmez.



Onaltı yaşındaydım. Bir gün, Himalayalar’daki mağaramızın dışında dururken, birkaç kişinin yaklaştığını gördüm. İyice yaklaştıklarında, gelenlerin, Hindistan yöneticilerinden bir prens ile maiyetindeki sekreteri ve muhafızları olduğunu farkettim. Bana doğru gelen prens, küstahça, “Brahmachari,” dedi. “Üstadını görmeye geldim!” Ben de aynı ses tonuyla, “Onu göremezsiniz,” dedim. Sekreteri, “Onun kim olduğunu bilmiyor musun?” diye sordu. “Beni ilgilendirmez, ben bu mağarayı koruyorum! Gidin buradan!” Böylece, oradan ayrıldılar. Daha sonra birkaç kez daha geldiler ama, hiçbir faydası olmadı. Çünkü, herhangi bir kimsenin üstadımı görmesi için nadiren izin verirdim. Kendisinin rahatsız edilmemesini sağlıyordum. Ayrıca, küstah kimseleri görmek gibi bir eğilimimiz de yoktu.



Bazen üstadıma, “Bu zengin insanlar ta uzaklardan gelmelerine rağmen, siz onları görmek istemediğinizi söylüyorsunuz. Bu doğru mu?” diye sorardım. O da gülümseyerek, şöyle derdi: “Ben, içimdeki dostumla mutluyum. Bu insanları görme ihtiyacını neden duyayım ki? Onlar hakiki arayıcılar değiller; dünyasal şeyler istiyorlar. Biri çocuk sahibi olmak ister, öteki yüksek bir mevkiye gelmeyi arzular. Spiritüel gıda peşinde değiller. Onları görmemi neden istiyorsun?”



En sonunda o prens, mevkiine aldırmadığımı idrak etti ve tutumunu değiştirdi. Tekrar geldiğinde, kibarca, “Efendim, lütfen üstadınızı görebilir miyim?” diye sordu. Kendisini, üstadımın sessizlik içinde oturduğu mağaraya götürdüm. Kibarlık taslayan ve terbiyesi ile Batı tarzı yetiştirilişini göstermek isteyen prens, “Efendim, yalnızlık çekiyormuş gibi bir haliniz var,” dedi.



Üstadım prense şu cevabı verdi: “Evet, sen geldiğin için. Sen gelmezden önce içimdeki Dostumla ahbaplık ediyordum. Sen geldiğinden beri yalnızlık içersindeyim.”



Hakikaten, tüm ahbaplıkların en yücesi, gerçek Benlik ile olan ahbaplıktır. Gerçek benliğin ahbaplığından hoşlanmayı öğrenenler, hiçbir zaman yalnızlık hissetmezler. Bizim yalnızlık çekmemize kimler sebep olurlar? Bizi tanıdıklarını ve sevdiklerini ileri sürenler veya bizim sevdiklerimiz, yalnızlığa yol açarlar ve bizleri bağımlı hale getirirler. İçimizdeki ebedi Dostu unuturuz. Gerçek Benliğimizi tanımayı öğrendiğimizde, dış durumlara bağlı kalmayız. Dış ilişkilere bağımlılık, giderilmesi gereken bir cehalettir. İlişkiler ve hayat, birbirinden ayrılmaz olan eşanlamlı iki olgudur. İçteki Dostu bilenler, herkesi severler ve bağımlılıkları yoktur. Hiçbir zaman da yalnızlık çekmezler. Yalnızlık hissetmek, hastalıktır. Yalnız başına mutlu olmak, Gerçeğin sürekli ahbaplığından, sürekli idrakliliğinden haz duymak demektir.



Yönetici prens, bu dersi aldıktan sonra sarayına döndü ve öğretiler üzerinde derin derin düşündü. Meditasyon yapmaya başladıktan kısa bir süre sonra da insanın kendisinin yarattığı yalnızlık ıstırabından kurtulmanın ve hayattan zevk almanın herkes için mümkün olduğunu anladı.



Swami Rama

Scorpi27 sen hiç hiçliği tattın mı? Hiçlikteki varlığı gördün mü? İnsanlar hep hiçlikten korkarlar, hiç olmak istemezler... Oysa insan hiç olmadan hepi bulamayacaklarını hiç bilemezler.

Ahmet karşıtlık hep ve hiç sadece zihnin oyunu aslında herşey bir bütün. ve zıtlık yok...

Bir bütün elma düşün.. Bunun bir yarısı bir şey diğer yarısı başka bir şey.. bu şeyler duygular olabilir yada maddesel şeyler olabilir.aklına bir şey geldiğinde hemen bunun karşıtı yani zıttı da gelir.. neden? işte bu zihnin oyunudur çünkü.. çünkü zihin parçalamayı ve bölmeyi birleştirmekten daha çok sever ve bunu yapabildiği sürece kendini de bu karşıtlığın en üstüne koyabilir.... oysa herşey elma örneğinde olduğu gibi.. şu ve bu değil şu+bu dur... bunu demek istedim..

karanlık ve aydınlık gibi örneğin.. karanlık diye bir şey aydınlık olmadığında yoktur.. aynı şekilde aydınlıkta karanlık olmadan yoktur.. her ikisi birbirini hatırlatır ve bütünler.. heplik ve hiçlikte öyle.. orda Ahmet e katıldığımı ama elmanın bir tarafına yüklenmediğimi belirtmek istemiştim.. her iki yarıyıda kabul edip onları bir bütün olarak biraz daha yukarıdan bakarak görebiliriz.. kendimizi algılamayı bırakırsak tabiii.. burda ego sadece kendini gösterir.. ve sadece kendini VAR sayar...

derin mistik düşencelerinle,ve verdiğin örnekle bir kez daha hayran kaldım dost.

bende hepinize hayranım doğrusu herbirimiz çeşitli aşamalardayız ama bir okyanus içinde oluşturulmuş zaman zaman okyanusa açılan özel bir havuzda (ki o havuz da burası) içinde yüzen balıklar gibiyiz....bu benim çok hoşuma gidiyor:)

herşey zıddıyla bilinir ama zıtlık yok öyle mi? hiçlik yoktur. hiçliği bilmek için sınırsız bir kavrama can vermeliyiz. inanabiliriz buna sözüm yok ama bilemeyiz. yani hiçliği tasarlayamayız tasarlayamadığımızı düşünebilir yapamayız. o halde hem düşüncede hem madde de olması mümkün olmayan, mümkün değildir. ve zıddı olmaksızın bilinen yoktur. inanılana ise sözüm yoktur.

thegirlofsuna katılıyorum her şey zihnin bir oyunu sadece bu bütünlüğü görmemeizi engelliyor..farkındalık bu yüzden çok önamli..

"ben çok ünlü biriyim, beni tanımadınızmı?Nasıl bilmezsiniz, beni herkes tanır.Ben hiçim, hiç."Mevlana.Bir hiç vardır, ve onu çevreleyen tanrı.Hepimiz tekiz, biriz.Biz evreniz.sevgilerimle kucaklıyorum sizleri arkadaşlar.